|
|
شیعیان پارا چنار پاکستان قربانی جنگ و حملات دهشت
افگنانه تروریستها
منبع : ابناء، پایگاه خبری اهل البیت(ع)
به قلم: خلیل حسین حسینی
پایگاه خبری ابنا در یک تحلیل خبری، در مورد حمله
تروریستها به مسافران شیعه پاکستان در خاک افغانستان
نوشته است: متأسفانه امروز ـ شنبه 19 تیر 1389 ـ نیز
اخباری مبنی بر ادامه ترور شیعیان پاکستانی مخابره شد.
گزارشهای رسیده حاکی است که تروریستهای وهابی طالبان
یک مینیبوس حامل مسافران پاراچناری را هدف حمله قرار
دادند که بر اثر آن 12 نفر شهید و 3 نفر دیگر مجروح
شدند.
شاید کثرت و تداوم این اخبار، باعث شده باشد که
خوانندگان نیز به آن عادت کرده باشند و دیگر حساسیت
آنان را برنیانگیزد! اما جهان بداند: شیعیان پاراچناری
که از سه سال و سه ماه گذشته در مقابل چشم دولت و ارتش
پاکستان و مجامع و کشورهای دنیا در محاصره تروریستها
قرار دارند؛ مجبورند برای سفر به دیگر شهرهای پاکستان
از خاک افغانستان عبور کنند، و در نتیجه هر از چندگاهی
مورد حمله جانیان قرار میگیرند و براحتی جان خود را
از دست میدهند.
امروز هم گروهی از شیعیان که به همین دلیل از طریق
افغانستان عازم پیشاور بودند که در استان پکتیای
افغانستان هدف آتش تروریستهای وهابی موسوم به طالبان
قرار گرفتند که بر اثر آن 12 نفر شهید و 3 نفر دیگر
مجروح شدند.
بنا براین گزارش 8 نفر از شهداء در محل حمله جان
سپردند و 4 نفر دیگر به دلیل شدت جراحات در یکی از
بیمارستان های پکتیا شهید شدند.
«ساجدحسین طوری» نماینده پاراچنار در مجلس ملی پاکستان
از ضمن محکوم کردن این حمله ناجوانمردانه از دولت این
کشور خواست که نسبت به ایجاد امنیت در جاده ملی
پاراچنار به پیشاور و بازگشایی این جاده برای رفت و
آمد مسافران پاراچناری اقدام نماید.
یادآور میشود که راه پاراچنار به پیشاور از اردیبهشت
1386 مسدود است و شیعیان پاکستان تا کنون دهها بار
دست به تظاهرات زده و زعماء منطقه نیز در مذاکرت خود
با دولت مرکزی خواستار بازگشایی راهها شدهاند. وزیر
کشور پاکستان «رحمان ملک» ـ که اینک به دروغگویی علنی
بویژه وعده های دروغین شهرت جهانی یافته است ـ بارها
قول داده است که راه پاراچنار را بازخواهد کرد و نسبت
به ایجاد امنیت در این جاده و رفع محاصره طولانی
پاراچنار ـ که تقریبا هم عمر محاصره غزه در فلسطین است
ـ اقدام خواهد کرد اما راهها همچنان بسته و محاصره
برقرار می باشد و به همین دلیل مردم پاراچنار مجبورند
با تحمل رنج فراوان و چند برابر هزینه از طریق
افغانستان به سایر شهرهای پاکستان سفر کنند.
بزرگراه باصطلاح ملی پاراچنار به پیشاور اینک به
بزرگراه طالبان تبدیل شده و حتی کاروانهایی نیز که
گاهی با اسکورت نیروهای دولتی از این مسیر حرکت می
کنند اکثراً مورد حمله قرار میگیرند و نیروهای دولت
اسکورت کننده نه فقط عکس العملی از خود نشان نمی دهند
که رفتار آنها نشانگر همدستی با تروریست ها می باشد.
سؤالی که دراینجا مطرح می شود این است که: «کشوری که
به سلاح اتمی خود مباهات میکند و بیش ازیک میلیون و
300 هزار نیروی نظامی و شبه نظامی و در حدود 70 سازمان
امنیتی در اختیار داشته و بیش از 60 درصد بودجه کشور
برای تقویت این نیروهای مصرف می شود، چگونه نمیتواند
با یک گروهک تروریستی دست و پنجه نرم کند؟» و این که:
«اگر توان مقابله با تروریستها را دارد پس چه چیزی
باعث شده است که در برابر تروریستها ایستادگی نکند؟ و
آیا با عدم مقابله با تروریستها ـ با وجود داشتن
توانایی رویارویی ـ به معنی همدستی با طالبان در برابر
شیعیان نیست؟ راستی آیا طالبان میتوانند راهی را بدون
نظر موافق دولت مرکزی و نیروهای دولتی تا مدت طولانی
مسدود سازند؟».
این هم یک واقعیت است که "شهرستان کرم" (کرم ایجنسی)
به مرکزیت پاراچنار تنها منطقه قبائلی در بین هفت
منطقه قبائلی است که مردم آن با وجود محاصره طولانی،
تحمل دشواری های ناشی از محاصره و کشتار عزیزان خود،
علیه دولت مرکزی شورش نکرده و برخلاف سایر مناطق
قبائلی، همه ادارات و سازمانهای دولتی در این منطقه
دائر و فعال می باشند. به عبارت دیگر پاراچنار تنها
منطقه وفادار به مرکز است اما پاسخ این سؤال آسان نیست
که پس چرا دولت پاکستان از مردم این منطقه دفاع نمی
کند و یا با تروریست ها همکاری میکند؟ آنها در قبال
چه جرمی به چنین مجازاتی محکوم شدهاند؟ به نظر می رسد
که پاسخ این پرسش ها را حاکمان پاکستانی در اسلام آباد
توانند داد که جز اجرای نقشههای واشنگتن به نظر نمی
رسد وظیفه ای داشته باشند و پاراچنار یکی از مناطقی
است که واشنگتن از مدتها خواهان نابودی مردم آن
میباشد.
گفتنی است که شیعیان و سنیان منطقه کرم ایجنسی اخیراً
معاهدهی آتشبس را امضاء کردهاند که این معاهده
دومین بار است که توسط تروریستها و جانیان بالفطره
موسوم به طالبان نقض میشود و به نظر میرسد که این
معاهده نیز به سرنوشت معاهدات پیشین دچار شده و اعتبار
آن از میان رفته است.
لطفا نظرات خود را در باب این صفحه بیان کنید
|
|
 |
