عبوری شیرین

خانم کامله موسوی

به خاطر مهربانی های بهار، سپیدی و سرمای زمستان را ترک می کنیم و عطر ماندگار شکفتن را بر می گزینیم، شاید حضور خاطره ها و خاطرها هم، چنین باشد. و این بهانۀ زیبایی است تا به استقبال طراوت گلهای بهاری برویم و حال سبزی و حرارت پرشور تابستان ما را به وجد می آورد تا بدانیم که بهار هم، شوق رفتن دارد و او هم ماندنی نیست.

زبان خاموش ما قاصر از بیان این شکرانۀ الهی است.

فصل، فصل سال می آید و دقایق از پی هم می گریزند و شهر بی مثال پاییز با رنگ رنگ خاطره هایش بر جاده های مقابل قدم می گذارد او هم حکایت بر لب دارد. آری، پاییز هم با شتاب خواهد رفت و سپیدی و سوز شیرین زمستان باز خواهد آمد و سالی دیگر و برگی دیگر از دفتر عمرمان ورق خواهد خورد و این چنین است تکرار لحظه ها و روزها و سالها و چه حکایت غریبی است برای آنان که بی هدف این مسیر را به باد اندوه و پوچی می گذارنند، می خواهم سپاس گویم خالق تمام ثانیه های عمرم را و قدر بدانم این عبور شیرین زندگی را.

رهایی

خانم کامله موسوی

پرنده می خواست بداند آیا زیباتر از واژه رهایی در عالم تنگ قفس او، واژۀ دیگری هست و (رها) او را رها کرد و به او نعمت آزادی را هدیه نمود. چرا که «رهایی» تنها در واژه، معنایی نداشت و هم چنین برای او تکرار و بیان هم تأثیری نمی گذاشت.

«رها» او را با همان صداقت دستهای آبی و و مهربانش به آسمان سپرده و پرنده با شتاب گریخت و شاید می اندیشید که رهایی زودتر از او بگریزد و او باز هم در پی معنای واژه زیبایی سالها را در قفس بگذراند.